#Grzyby. Znalazłem leśnego "potwora"...

 

Znalazłem leśnego "potwora"...

Wielkogrzyba...

Wyjeżdżając o świcie...

- No, trochę bujam.

- O świcie było ciemno; chmury "przykryły" wschód słońca.

- Dobrze - wpół do szóstej, czyli rano!

Marzyło mi się, by znaleźć choć jednego, dużego prawdziwka, ale zdawałem sobie sprawę, że o tej porze roku i przy takiej suszy, to zdecydowanie nierealne pragnienie.

Pierwsza miejscówka. Słońce już się przebija przez chmury. Stary matecznik sosnowo-świerkowy, "czyste" runo. Pusto. Tylko jeden duży pieprznik jadalny.

- Zbyt sucho.

Zmieniam "teren". Jadę za Lipie. Nie spodziewam się rewelacji, ale...

- Są muchomory rdzawobrązowe, trochę bez wilgoci, ale stożkowe, młode. Znakomite do marynaty. Może też na sosik...

Nagle:

- Czyżby czerwone koźlarze?

-Tak, tak, aż dwie sztuki.

Dobre i to.

Znów trochę panienek i...

Kolejna zmiana miejsca.

Delikatny stok północny. Kolejne "muchomorki rdzawe".

- Facet, patrz, tam pod grabem!

Nie wierzę własnym oczom!

- Jest, jest - prawdziwy! Piękny! Duży! Zdrowiutki!

Parę kroków dalej kolejny - mniejszy!

Oba "czyściutkie".

- Niestety, to by było na tyle.

Jadę dalej; na las liściasty, dębowy, Tak trochę już bez nadziei.

Na brzegu parę gołąbków - pięknych, grubych - zielonych.

Głębiej, na mchu, znów panienki.

Wchodzę jeszcze dalej.

- Super, są dwa prawdziwe, typowe dla rodzaju lasu i pory roku. Twardziutkie, jak dąb właśnie. Nagle...

- Czy na pewno?

Trochę nie wierzę, ale budzi się nadzieja...

- Ten potwór, to chyba prawdziwy...

Zbliżam się i z każdym krokiem...

- Tak, tak, tak! To on!

- Jak go ująć w dłonie?

Stoję i patrzę. Boję się schylić.

- Oby był zdrowy.

Rozglądam się wokoło. Są kolejne dwa. Mniejsze.

- Do koszyka.

- Schylaj się. Sięgaj po potwora!

- Jest! Jest! Jest! Ogromiasty! Twardy, twardziutki!

- Mój ci on, mój!

Skończyło się pysznym sosikiem, w warunkach "polowych", pod altanką, w ogrodzie...

- Jutro będzie też "schabowy". Tylko jeden i aż jeden...

- Darz bór, darz grzyb!

Grzyby... Rekonesans... /lasy starachowickie/

 

Mój sezon grzybowy 2021 uważam za otwarty!

/Nadleśnictwo Starachowice/

Minęły burze i zaczęło mnie "skręcać".

Odczekałem półtorej godziny...

- Niech trochę drzewa i krzewy się "otrzepią"...

- I ruszam na rekonesans!

Zakładam małą objazdówkę. Mam zamiar odwiedzić kilka miejscówek.

- Zobaczymy, co los przyniesie.

Już na pierwszym miejscu bardzo fajnie...

- Aż żółto od pieprzników jadalnych!

Problem tylko w tym, że większość to "maluchy-przedszkolaki" i "podlotki". Dorosłych osobników niewiele i tak, jak dobre kwoki, siedzą w środku stadek. By się do nich dostać, trzeba bardzo uważać na stawiane stopy; bardzo łatwo podeptać te dziesiątki drobiazgu.

- Za kilka dni będzie tu uczta, jeśli ktoś inny wcześniej ich "nie zagrabi".

/Po kilkunastu minutach, podjechał "szabrownik" na skuterze. Zobaczył kurki u mnie w koszyku i ruszył do boju. Ciął, rwał jak popadnie. Zostawił "ruinę". Szkoda.

Na szczęście zadowolił się tylko kilkoma kępami tuż przy drodze; głębiej nie zajrzał./

W nagrodę las obdarzył mnie sześcioma prawdziwymi. Trzy były bez lokatorów i to te największe.

Zmieniłem "miejscówkę".

- Trochę gorzej, ale "ciemnych łobuziaków" - pięciu, ślicznych - "ustrzeliłem"!

Kolejna miejscówka:

- Dwa "gołębie" i trzy prawdziwe. Zdrowe:

- Jeden plus jeden.

- Dobre i to!

Następna:

- Jeden prawdziwy. Ten największy.

- O! Czyściutki!

Ostatnia:

- Muchomor rdzawobrązowy "zaanektowany" przez ogromne ślimaczysko i dwie kępki sporych pieprzników...

- Czas wracać!

- Jak na rekonesans...

- Nie ma co marudzić. Fajnie było i...

- Sosik będzie...

/normy językowe świadomie naruszone/

#Rocznica...

Tak sobie myślę, że...

Ta rocznica, w swym znaczeniu i...

Ocenie faktograficznej jest chyba...

Niezmienna, niezagrożona, nieprzetwarzalna, choć...

Jagiełło był - przecież - ze Wschodu, to...

Mógł być...

- No właśnie! Już mam wątpliwości, bo...

Dam sobie spokój. Jeszcze wywołam jakiegoś...

"Diabła z lasu" historii i...

- Co wtedy?

Dobrze, że jestem "maluczki", to...

- Nic - chyba - Bitwie pod Grunwaldem nie grozi.

A miało być tylko o...

Znaczkach, które...

Kiedyś w trudzie i znoju, po...

Wielkich staraniach, w wielce szanownych Kielcach...

W sklepie filatelistycznym...

/- Tak, tak, były wtedy takowe. Nawet w Starachowicach był jeden, w kamienicy przy "kolejkach" (późniejszy sklep wędkarski "Okoń")/

- Zdobyłem!!! Wystałem! Kupiłem! Wszystkie trzy, serią zwane!

- Przecież chłopcem - wówczas - byłem, ale Tatę miałem dobrego, który moje hobby cenił i szanował. Marzenia me pomagał mi spełniać.

Dumny z nich byłem niezmiernie i klasera, z owymi w środku, nikomu nie pożyczałem.

- Oj! Nie pożyczałem!

- Oto one. W pełnej krasie zachowane...

- Nieskancerowane!

PS. Jagiełło jednak uciekł z klasera. Chyba tak na wszelki wypadek.

- Poważnie! Gdzieś zaginął.

Tylko Matejko presji się nie boi. Tkwi dumnie na swoim miejscu.

Rośnie Kobietka. Z serii "Dialogi dziadka z Wnuczką"..

 

Przewidując zagrożenie gradem,

schowałem begonie pod dach altanki.

Dla jednego wazonu brakło miejsca na podłodze.

Postawiłem go na stole, na którym...

Czyni swe prace wszelakie moja Niunia.

Wnuczka była zachwycona:

- Dziadziusiu! Nie zabieraj ich stąd!

- Czy wiesz, jak miło mi się pracuje w ich towarzystwie?

Co może biedny dziadek, tylko jedno...

- Zostawić wazon z begoniami na stole i...

- Znaleźć nowe kwiaty na stare miejsce.

Rośnie Kobietka

#Morał, motto, rada? Z serii: "Dialogi dziadka z Wnuczką"..

Morał, motto, rada?

- Dziadziusiu! Nauczę cię mojego ulubionego morału:

- Zanim odrzucisz moją propozycję, pomyśl pozytywnie swoją główką.

- To chyba bardziej motto lub rada.

- Motto, nie motto; rada, nie rada. Bajkę doń ułożę i będzie morał.

- Chodzi o to, byś zagrał ze mną w "kółko i krzyżyk".

- Pamiętaj myśl pozytywnie!

Jak tu odmówić, jak - przecież - muszę myśleć pozytywnie!

- Tylko pamiętaj - minimum piętnaście partii!

Skończyło się prawie na trzydziestu, ale...

- W tym trzy "wygrałem" i dwie zremisowałem 😂😅😀

Zuzulandia... Z serii: "Dialogi dziadka z Wnuczką"...

 

Niunia już szybko "dorasta". Chyba zbliża się chwila, gdy kończyć trzeba będzie notatki z naszych konwersacji, gdyż...

- Ech!

Póki co...

"Słów" kilka wyobraźnią dziecka - jeszcze - granych...

"Przy" kosmicznym konkursie obiecanych...

https://feroza01.blogspot.com/.../kosmiczny-konkurs-czyli...

- Dziadziusiu!

- Czy wiesz, że w Układzie Słonecznym jest jeszcze jedna planeta, taka niewidoczna dla ludzi?

- ????????

Troszkę mnie "zatkało".

- Naprawdę?

- Tak. Nazywa się Zuzulandia.

- Opowiesz mi coś o niej?

- Z przyjemnością posłucham.

- Na niej w ogóle (czyli wcale) nie ma myśliwych.

- Nie ma w ogóle?

- Nie.

- O, masz! Dlaczego?

Podejrzewam jakiś "zielony" sprzeciw, a tu...

- Bo tam nie ma warunków do życia dla ludzi...

- Są tylko dla zwierząt i ptaków - i to dla specjalnych zwierząt.

- Dla specjalnych psów i ptaków.

- Potem o nich opowiem.

- Na Zuzulandii jest wielki krater, w kształcie ciastka, który wyrzuca misie-lubisie.

- Misie-lubisie?

- Tak. Misie-lubisie. Jest ich bardzo dużo. Wystarcza dla wszystkich. Zwierzaki wylegują się na trawie i zajadają się nimi.

- O, to jest trawa?

- Jest.

- A woda?

- Woda też jest...

- Zuzulandia ma źródło życia, czyli wodę.

- Zgadnij, co jest jeszcze źródłem życia?

- ???

- Tlen!

- A jest on na Zuzulandii?

- Jest.

- To człowiek mógłby - jednak - tam mieszkać.

Rekapituluję.

- Nie! Nie mógłby! Stanowiłby zagrożenie dla zwierząt!

A jednak! Chyba się nie mylę.

Niunia podkręca temat, czując "niebezpieczeństwo"...

- Tam czasami spadają meteoryty. Zwierzaki chowają się wtedy do maleńkich grot, a człowiek by się tam nie zmieścił.

- Dziadzia! Zgadnij, jaka zuzuleńska rasa nie wymarła, jak spadł tam wielki meteoryt?

- Nie mam pojęcia.

- Magiczne Haski! Potrafiły się ochronić przed trującym gazem i wysoką temperaturą. Dlatego teraz mogą latać na inne planety, na których nie można mieszkać.

- Co one czynią, że tak mogą żyć w trudnych warunkach?

- Bo stosują kamuflaż. Niewidzialny kamuflaż. Stają się niewidzialne i wtedy mogą oddychać w niewidzialnych warunkach.

- Ach! Będę niedyskretna i zdradzę ci jedną tajemnicę...

- Na zuzuleńskiej planecie wciąż żyją dinozaury!

- Naprawdę?!

- Kiedyś tam były też pegazy, ale one wszystkie wyginęły. Zniszczył je ten duży meteoryt.

- Wyginęło bardzo dużo zuzuleńskich ras, bo one nie miały kamuflaży - trochę dalmatyńczyków, troszkę kundelków, border-ów collie, owczarków niemieckich, owczarków szwajcarskich, spanieli, labradorów i buldogów.

- Wszystko przez te meteoryty!

- Wczoraj wylądował tam "wilk w szaliku". Zbierze dla mnie dane, to gdy wróci, więcej ci opowiem...

- I... Poszła sobie. Tyle ją widziałem.

Teraz Babcia radości trochę dostanie...

Słychać je w ogrodzie...

Na marginesie:

- Ta znajomość psich ras! Coś mi to żywym pieskiem "pachnie"...

/normy językowe - tradycyjnie - celowo naruszone/

Dzień Dziecka... Z serii... "Dialogi dziadka z wnuczką."

 

Z serii...

"Dialogi dziadka z wnuczką."

- Dziadziusiu!

- Dziś Dzień Dziecka, ale ty już nie jesteś dzieckiem.

- Nie jestem, ale kiedyś też byłem.

- Wiem, ale teraz nie masz już dziadków i rodziców.

- Fakt. Trafna ocena.

Niunia obraca się na pięcie i pyta babcię:

- Babciu! Zrobimy lukier i słodką śmietankę?

Po pozytywnej decyzji babci...

- Przygotuję słodkiego "gofra".

Smyk, myk, rączki w ruch i...

Jest fajny deserek /fotografia poniżej/.

Jeszcze cztery naklejki na brzeg talerzyka/dekoracja uzupełniająca / i...

- Dziadziusiu, to prezent ode mnie, dla ciebie, na Dzień Dziecka.

Babcia też drugiego dostała.

- No, proszę! Może i dziadek mieć Dzień Dziecka?

- Może? Jak myślicie?

Tylko proszę nie pisać mi tu o alzheimerze!

- Jeśli coś musi, to mieć wnuczkę w wieku przedszkolnym

/normy językowe - tradycyjnie - celowo naruszone/