Dziś "trójki" w modzie...

Dziś "trójki" w modzie...

A co!

"Pół żartem, pół serio"...

Nie! Całkiem serio!

Cztery razy po trzy razy...

Kilka razy po dwa razy...

Wiele razy jeden raz...

Oto dzisiejsze efekty wędrówki po mym lesie.

 

A! Jeszcze!

- Jeden raz siedem razem...

- I prawdziwy "ślimak" jeden!

Mało?

- Starczy, starczy. Kosz czubaty i łubianka po truskawkach też.

Starczy. Dominują usiatkowane i szlachetne,

Przytul się...

 

 ale i muchomorów rdzawobrązowych sporo.

Nawet podgrzybki brunatne się pokazały. Kilka, bo kilka, ale forpoczta jest!

Niestety! Znów wrócili "lokatorzy". Po udanym piątku, gdzie znacznie mniej lokali było zajętych, nawet w tych pięknych leśnych "wieżowcach", dziś znów powrót do tradycji dni poprzednich, gdy 50 na 50 % normą było. Nawet młodzież gości już "zaliczyła"; ba, na rdzawobrązowe "panienki" też uważać musiałem. Biorąc pod uwagę szalejące dywizjony "komarzyc", ćwiczących szybkie loty ślizgowe z "zaczepnym lądowaniem", nie było to wcale łatwe zadanie. Każda chwila postoju groziła piekącymi świadectwami ich działalności.

- No, proszę! Kto by pomyślał, że grzybobranie, to hobby żądne poświęceń!

Darz Bór! Darz Grzyb!

Do kolejnego spotkania na leśnym dukcie...

"Ślimak"

Muszkieter...

 

Las to las! Bór to bór! Połazić można!

Rodzinne "występy" leśnej młodzieży...

Nie mam pomysłu na dzisiejsze grzybobranie. Marzy mi się daleki wyjazd (ok. 70 kilometrów), w poszukiwaniu "czerwonych" koźlarzy, ale wiem, że to bez sensu. Jeszcze trochę za wcześnie. Może by, jednak?

Czas płynie, a ja jestem niezdecydowany.

- Pal sześć! Jadę na poranne zakupy i potem zdecyduję.

- A! Żebym nie zapomniał kupić sobie nowego grzebienia kieszonkowego, bo stary zgubiłem wczoraj na grzybach. Włosów 

coraz mniej, ale bez grzebienia ani rusz. Szczególnie w lesie, jak te muszki "od jeleni" zaczną atakować.

"Spożywka i frukty" i szybko do domu! Nowy grzebień bryz, bryz...

Zdezynfekowany! Wszystko ok! Do boru czas!

- Tylko gdzie? Nie mam pomysłu!

Trudno "zaliczę" stare ścieżki. Tylko po co! Byłem tam wczoraj!

Nigdy tak nie czynię.

Las to las! Bór to bór! Połazić można!

Dojechałem i...

Idę starym śladem. Krok za krokiem...

Jakaś głupota! Przecież to tylko kilkanaście godzin różnicy!

Co mi tam! Teren super! Spacer to spacer! Deszcz nie pada. Komary jakby "odrobinę odpuściły". Trochę tylko ciemno. Słońce za chmurami.

 

Ledwie zszedłem z traktu, na ścieżkę też tę co wczoraj i...

Niespodzianka! Dwa grzybki tuż przy sobie! Młode, zdrowe!

Nic nie rozumiem, przecież w tym miejscu trzy wyjąłem dnia zeszłego!

Rzut "oka" w bok, o kilkadziesiąt centymetrów...

Szok!

- Przecież to mój grzebień "drze radośnie pyska", "grzejąc pupę" na mchu zielonym! Tego w najśmielszych snach bym się nie spodziewał!

Kilka metrów dalej zrośnięta kilkuosobowa młoda "prawdziwa rodzina".

W zasięgu wzroku następna i następna!

Kilka kroków dalej kolejne i kolejne!

Trochę ślicznych, też młodych, "jedynek" i...

- To już nie do wiary! Kilkadziesiąt sztuk w jednym miejscu! Dwadzieścia dwie sztuki!

To nie mój rekord życiowy, ale przecież ja tu wczoraj byłem! Są jeszcze czytelne ślady mojej bytności! Nie pojmuję. Fakt,

nigdy nie grzebię w ściółce. Nie przewracam jej. Szanuję runo leśne, ale grzyby zbieram uważnie. Rozglądam się. Nie spieszę. Nie gnam szybko przed siebie. Jak zrozumieć taki stan rzeczy?

Idę dalej. Tu już i duże się pokazują. Największy wśród "zdrowych" średnicę koszyka "zapełnia"!

 

- Ależ grzybobranie! Jak dobrze, że nie pojechałem szukać koźlarzy.

- Hm; może jutro...

P.s.: Znacznie przybywa grzybków wolnych od "lokatorów".

Znalazłem też pierwsze trzy "podgrzybki". Pięknie wybarwione, choć jeden duży "podrążony".

 

"Nie chcem, ale muszem"...

 

Słońce dzisiaj mizernie budziło. :(

Niby to czerwienią i różem na horyzont "rzucało". Niby chmury lekko żółciło. Niby noc goniło, ale jakoś tak bez przekonania. W myśl zasady:

- "Nie chcem, ale muszem"! Bądź coś w tym rodzaju.

Patrzyłem, patrzyłem, patrzyłem...

Na "jasność" czekałem. Doczekałem się po piątej dopiero!

Tak nie do końca, ale już znośnie się uczyniło.

Ruszam "w las", na grzybki; pełen nadziei, licząc na życzliwość kniei! :)

Wracam do mych pagórków szczęśliwych, kołdrą z mchów otulonych, potężnymi świerkami od nadmiaru słońca chronionych.

Powitanie to samo, co przedwczoraj. :( Armia "meserszmitów" czekała w pogotowiu i nim drzwi "podwody" uchyliłem, już gotowa była do ataku - szaleńczego, bezpardonowego!

Prędka wymiana obuwia. "Mgła" muggowa bez cienia wokół "bohaterskiej" :) sylwetki i utartym tropem "do przodu"...

- Ech! Stare ścieżki zawodzą. Już prawie godzina leśnej marszruty i tylko cztery maluchy w koszyku.

- Co jest "grane"? To znaczy raczej nie grane!

Kolejne dwa pagórki - pusto. Niby coś tam z mchu wystaje, ale tak drobniutkie, że ledwo widoczne. Takie "grosiki" z jedynką na awersie. Może za dni kilka. Może, jak ich robale i ślimaki nie zjedzą.

Zmieniam "oczerety".

Kilka kilometrów dalej. Las podobny, też mi dobrze znany.

Miejscówki od lat dobrą formą mnie raczyły. Dziś...

Klapa! Ponad pół godziny wędrówki i pustka w koszyku.

Tylko "matecznik" śliczny. Piękne "obrazy" naturą malowane, promieniami słońca podkreślane. Nie mam ochoty zeń wychodzić.

- O! Jest kawałek fajnego duktu. Przejdę się. Spacer mi nie zaszkodzi.

Po kilkudziesięciu krokach, widzę z daleka czerwony kapelusik.

Jest! Jest! Pierwszy w tym roku koźlak i to "czerwony". Obok drugi. Malutki. Super! Fotka i do koszyka. Nareszcie coś konkretnego w nim się "turla"! :)

Kolejne parę "szagów" i...

Prawdziwy! Piękny!

Kolejny i kolejny! Jeszcze jeden! Dwa! Tam, w lewo kolejne! Jeszcze i jeszcze! Jeszcze...

Uf! Tyle lat tu zaglądam; zawsze rosły wyżej; tu nigdy! Czasem jeden, dwa; a dziś! Masakra! Piękna "masakra"!

Koszyk "spękał"! Jeszcze łubiankę po truskawkach "dołożyłem"!

A! "Lokatorów" jakby mniej było. Co ciekawe - duże osobniki, te szlachetne, w zdecydowanej większości zdrowiutkie!

Ten czas, ten las borowikiem "stoi"! 😄🍄😄

Darz Grzyb! Darz Bór! Do zobaczenia... 👋👋👋

 

# Myśl pewna...

Chodzi mi...
Po głowie...
Myśl pewna...
Wraca co...
Tygodni parę...
Męczy...
Tłucze się...
Natrętna...
Dobija...
Nieznośna...
Krzyczy...
Złośliwa!

W Życiu...
- Możliwe jest...
Prawie Wszystko...
Prawie Zawsze...
Tylko...
Nie dla każdego!!!
Przy czym...
Prawie...
Zawsze...
Tylko...
Prawie Znaczy!!!
Dlaczego?!!!
Pytałem Księdza...
Zmilczał!
Pytałem polityka...
Nie zrozumiał!
Zapytałem Diabła...
Ucieszył się!
Ot! Życie...

@Bajanie mojej wnuczki...

😋🍍🍒🍎🧀🧇🏃‍♀️🐥🦅🐔🐷🐧🐮🦋🐥🦁🐮🦁🦊🐨🙈🐣🦆🐌🐞🐦🐭🐰🦉🐷🤩🥳😞🤨🤨😙🤓😕😎😟🤨😒🤨😔🥰😜🤪😎🥰😘🧐🧐🤩😗
Pytacie się:
- Co to?
Podejrzenia macie co do pełnej sprawności mojej psyche?
Spokojnie. Mile o mnie myślący niech się nie niepokoją, a złośliwcy niech radość do kieszeni schowają. 🙃
To tylko moja Niunia, po kąpieli, gramoli mi się na kolana i pyta:
- Czy mogę Ci, Dziadziusiu, opowiedzieć moją bajkę rysunkową na dobranoc?
- A co będziemy rysować?
- Nie! Dziś będziemy klikać buźki, owoce i zwierzaczki - dobrze?
- O emotikony Ci chodzi?
- O te małe buźki, co masz w komputerze!
Wszystko już jasne. Poklikamy tylko sobie.
To znaczy Wnuczka sobie "postuka", a ja cierpliwie popatrzę.
Nagle zaczyna się opowieść. Niunia bajkę "snuć" będzie:
- Wiesz, Dziadziusiu, jak byłam dzisiaj głodna (to ciekawe, bo to dziecko nigdy głodne nie bywa; o jedzeniu trzeba jej przypominać), Babcia przygotowała mi plasterki ananasa (klik🍍), parę wisienek (klik🍒) i ćwiaaarteczki jabłuszka (klik🍎); ponieważ wciąż jeść mi się chciało, dokroiła mi plasterek żółtego sera (klik🧀) i kawałek ciasta (klik🧇). Potem było mi tak ciężko, że musiałam pobiegać🏃‍♀️. Wtedy znów stałam się kurczaczkiem🐥. Lekkim ptakiem 🦅! Babcia zaprosiła do zabawy kurkę🐔, świnkę Peppę🐷, małego pingwinka🐧, łaciatą krówkę🐮i motylka🦋.
- Bawiliśmy się wyśmienicie! Tylko kurczak🐥(uwaga; zmiana roli kurczaka, a może nie?) lwa🦁wypatrzył i zaprosił go do zabawy. Krówka🐮trochę się przestraszyła, ale jej wyjaśniłam, że ten lew🦁 to mój przyjaciel (płynna zmiana osobowości). Ten zaprosił małego liska🦊, a lisek misia koalę🐨(?). Tylko małpka🙈zasłoniła z niepokoju oczy.
- Ty się, Dziadziusiu, nie martw; wszyscy bawili się znakomicie. Nikomu nie stała się krzywda. Hi, hi. Bo to moi przyjaciele.
- Potem kurczak🐥 (kolejna "metamorfoza") wskoczył do skorupki🐣 i zaczął udawać, że jest brzydkim kaczątkiem, a mama kaczka🦆bardzo się zdziwiła. Ślimak🐌chciał jej wszystko wytłumaczyć, ale nie chciała go słuchać (domyślam się, że chodziło o łabędzia). Nawet biedronka🐞nie pomogła.
- Przyleciał niebieski ptaszek🐦. Przybiegła myszka🐭i królik🐰 - wiesz który?
- Nie dali rady.
- Wezwali na pomoc mądrą sowę🦉. Ona pomogła. Opowiedziała bajkę o brzydkim kaczątku.
- Tak w ogóle to już spać idę. Świnkę Peppę🐷 zabieram ze sobą.
Klik, klik, klik, klik... Szybciutko ikonek byle jakich kilkanaście się posypało i...
- Pa, pa Ci mówię...
- Dobrej nocy, Kochanie! 😞🌛🌙⭐️(To już moje! A, co! Też mi wolno! ;) :) )
Fajne to było bajanie. Trochę chaotyczne i nieuporządkowane, ale co tam! Miłe memu sercu i już!
- He, he! Dobrej nocy życzę!
- Snów bajaniu ciepłem równych...

P.s.: Tak "swoją drogą", nie wpadłbym na taki pomysł, by bajki "pod" emotikony "układać"... 😂

@Grzybobranie & komary....

Po pracy.
Bieg po "oddech" do lasu... Niech się "psyche" regeneruje. Bez obiadu! Lżej będzie "smykać" po oczeretach,
choć dziś (raczej) pagórki "świerkowe" w planie, niskim mchem porośnięte. Czasu mało, to i od domu blisko szukać zamierzam.😀🍄
Na miejscu szybka zmiana "kostiumu" i do "boju"!
Słońce, spokój, bezwietrznie. Super!
Pierwsze parę kroków...
Miłe zaskoczenie! Kępka pieprznika jadalnego!
Dwa szusy dalej...
Dwa młodziutkie "prawdziwe"!

Oj! Chyba będzie się działo!
Jeszcze parę metrów i dwa kolejne! Też młodziutkie. Takie do marynaty. Jest nadzieja, jest radość.
Nagle...
Nie, nie! To nie kolejne "milutkie"!
To "meserszmit" z ostrym brzękiem nadlatuje, a za nim pluton "cichej" młodzieży.
- Ja wam pokażę! Myślę sobie.
Myk do koszyka. Mugga na czapkę, koszulę i spodnie.
Ucichło, a po chwili...
- Toż to już - chyba - dywizja cała!
Szukają odważnie, z pełną determinacją, miejsc odsłoniętych, wolnych od "natrysku". Atakują uszy, twarz, dłonie. Pchają się do nosa. Masakra!
Powtórka z "oprysku". Dołożyłem "brosa".
Na chwilę się uspokoiło. Tak mi się wydaje...
Są kolejne "prawdziweczki" usiatkowane, a nawet jeden prawdziwy-prawdziwy! 

 Tylko...
Każda próba wykonania fotki i podjęcia "zdobyczy", to kolejny ostry atak! Ilości tego towarzystwa już nie jestem w stanie określić.
Nie dam się pokonać! Zbieram dalej.
Znów kilka pieprzników i "prawdziwych" maluchów.
Zbliża się godzina siedemnasta i o dziwo...
Cisza! Czyżby im się znudziło? Przecież przed wieczorem powinno być jeszcze gorzej!
Na szczęście, moje szczęście, natura kieruje się swoimi, nie zawsze czytelnymi dla nas, prawami. Cisza i już.
Teraz spokojnie, wolniutko, do celu!
Dużo młodzieży, a nawet maluchów, ale i kilka okazałych "grubasów".

- O! Trzy dorosłe, piękne "osobniki" zdrowe się uchowały! Miłe zaskoczenie.

Z "drobnymi" różnie bywało. Z reguły kapelusze zdrowe, a trzonki 50/50. Ot, co!
Darz grzyb, darz bór! 🍄😄👋

@Wieczorne monologi Wnuczki... /Ni z gruszki, ni z pietruszki/

Wieczorne monologi Wnuczki:
/Ni z gruszki, ni z pietruszki/
- Mamusiu! Jak zapomnisz, jak segregować śmieci, to ja Ci przypomnę. Pamiętaj!
- Bo ja bardzo dobrze pamiętam!
- Pamiętaj!

/- Do diaska! Ekolog mi rośnie???/

- Dziadziusiu! Teraz ja będę mówić, a ty będziesz tylko słuchać.
- Jasne?
- Jaką bajkę mam Ci opowiedzieć?
- Może o...
- Przecież prosiłam! Ty masz tylko słuchać!

/Już pojąłem! Pytanie było retoryczne! Niunia sama wybierze! Oj! Dziadek, dziadek! Coś licho z twoją "inteligencją"! :) Starzejesz się - chyba./

Babciu! Bardzo lubię śpiewać Ci piosenkę na dobranoc!
- Dobranoc Babciu!
- Dobranoc Babciu!
- Dobranoc!

I.... Poszła sobie... :)😂👋

#Dialogi #dziadka z #wnuczką c.d. ...

Lubię te dni świąteczne, bo...
Mogę dłużej poobserwować Niunię. :)
Tym razem dialog z Babcią...

- Babciu! Daj mi "tę" jeżdżącą szczotkę do sprzątania!
- Po co Ci ona?
- Będę sprzątać.
- Co będziesz robić?
Stanowczo:
- Będę sprzątać!
Cóż Babcia mogła uczynić? poszła po "szczotkę"!
Szkrab dziarsko zaczął "odkurzać", śpiewając półgłosem:
- Niunia, choć jest mała,
radzi sobie sama,
bo każdy radzić
musi sobie sam...
- Niunia, choć jest mała,
radzi sobie sama,
bo każdy radzić
musi sobie sam...
Po dwóch minutach "intensywnej" :) pracy:
- Babciu! Proszę, przyjdź tu do mnie!
Gdy Babcia podeszła:
- Masz tu szczotkę,
- Sprzątaj dalej, bo...
- Każdy radzić musi sobie sam!
- Ty, Babciu, też! Możesz sobie zaśpiewać, pozwalam Ci:
- Babcia! (dwie sekundy "zawieszonego głosu")
I ...
- Radzi sobie sama,
bo każdy radzić
musi sobie sam...
- Mamusiu, czy mogę prosić o ciasteczko?
- "Widzicie", jak można sobie radzić? "Widzicie"???!!! :) 😂😉♥️
/normy językowe celowo naruszone/

#Dialogi dziadka z wnuczką c.d. ...

Z serii...
Dialogów z wnuczką c.d.
- W Sz>cz>ebrz^esz>ynie ch>rz^ąsz>cz> brz^mi w trz^cinie!
- Widzisz dziadziusiu, udało się!
- Brawo Niunia! Brawo! Udało się!

Ech! Trochę smutno. Tak szybko skończył się czas:
- W Scebzesynie chsąsc bzmi w tcinie.
Jakie to było cieplutkie, milutkie...
Radosne!
A teraz...
Idzie dojrzałość!
Tak pomalutku, spokojnie, trochę niepostrzeżenie...
Zaciera ślady dni "maleńkich, trochę nieporadnych", ale jakże serdecznych i czułych w swej prostocie.
- No cóż! Z dnia na dzień "odkrywamy" świat na nowo...
Tylko z dnia na dzień bardziej dojrzale. Ech!
> nacisk, wydłużenie głoski
^ z naciskiem na głoskę

#Trzy prawdy ks. Tischnera, cz.III

Wybrałem się na Płuczkę, "przepłukać" myśli z politycznych pajęczyn i pleśni!
- Bo to co złe jeszcze wczoraj, nagle super dzisiaj się staje!
- Bo pięć milionów jednym "obstaje"!
- Bo krzywa rośnie, a "pakiety" nagle rajem!
- Bo za chwilę pomyślę, że...
- Już w ogóle nie myślę!

Ciąg dalszy o prawdach...
Tym razem krótko!
- Wszystkie prawdy między bajki włożę!
- Acz bajki, przecie, lubią happy end-y!
- Szczególnie - chyba - te niedokończone!
Może inaczej:
- Jeśli już, to raczej lubiły!

Prawdy bez prawdy!
Te mi dziś najbliższe! 

 Dobrze, że nad Płuczką, choć na chwilę!:
- Słońce zaświeciło!
I...:
- Woda w leśnym stawie...
- Prawdziwie czysta!
- Jedyna...
- Prawda najprawdziwsza!
- Hm, a może????
- Jutro może...
- I tę prawdę między bajki włożę?

/normy językowe celowo naruszone/

 

#Trzy prawdy ks. Tischnera, cz.II

Po ostatnich mych refleksjach na temat prawd księdza Tischnera feroza01.blogspot.com/2020/04/trzy-prawdy-ks-tischnera.html  , napisał do mnie znajomy, że on się nie zgadza, że..., że jest jeszcze jedna prawda, bardzo ważna prawda - prawda w d...e - w d...e prawda. Przemyślałem, przetrawiłem, rozłożyłem na czynniki pierwsze i doszedłem do wniosku, że ma rację, że to bardzo obecnie popularna prawda, bardzo ważna, kwalifikowana i nagminnie stosowana, więc muszę ją przyjąć do swej prawd "kolekcji".
Jaka wygodna! Prawda?
Dotychczas używaliśmy wielu określeń, by zbliżać się do prawdy. Twierdziliśmy, że coś jest prawdopodobne, możliwe, bliskie prawdy, na pograniczu prawdy, tuż obok prawdy itp.. Plus prawdy ks. Tischnera, oczywiście.
A teraz? Przy tak prostej prawdzie, prawdzie Znajomego, prawdzie w d...e, wszystko stało się proste. Nie trzeba nic kombinować, zamydlać, zbliżać, przybliżać, oddalać, tłumaczyć, uprawdopodabniać (samo słowo jakie "skomplikowane"), mgłą otaczać. Wystarczy mieć jedną - super prawdę - prawdę w d...e! I wszystko staje się "jasne"!
Wszystko dobrze, tylko jak to się ma do filozofii Buddy, który przecież pięknie wyrokował:
- "Trzy rzeczy nie mogą długo pozostać w ukryciu: Słońce, Księżyc i prawda."
Co do dwóch pierwszych nie mam wątpliwości, ale co do trzeciej...
Nawet Budda nie przewidział takich czasów, naszych czasów!

P.s.: Przez całe me bytowanie, nawet w nerwach, nigdy, pod żadną postacią, nawet by nadać językowej sytuacji dynamiki lub kolorytu, nigdy, nigdy nie "używałem" obscen, powiedzmy - słów wyrazistych, ale dożyłem chyba chwili, kiedy by ujednoznacznić treść przekazu, nie da się ich pominąć, zastąpić. Jaki czas, taki język...
Starym, niemodnym zwyczajem:
- Pozdrawiam serdecznie... Prawdziwie i szczerze... :)
/odstępstwa od norm językowych zamierzone/

Trzy prawdy ks. Tischnera...

"Są trzy prawdy: świento prawda, tys prawda i gówno prawda"/.../*
Jakoś tak mi znów po drodze z tą góralską filozofią ks. Tischnera.
"Minąłem" ją na kilka-ciut lat. Prawie o niej zapomniałem.
Może biegała gdzieś w mej podświadomości, ale jakaś taka kurzem innych prawd przytłumiona, aż tu prawie nagle znów taka oczywista się stała!
Święta prawda nie zawsze znów taka święta!
Najprawdziwsza coraz częściej tylko pozornie prawdziwa; klajster na oczy i rozum.
Nie! Zwykle nieprawdziwa u podstawy!
Chyba najbliższa mi "na dziś"...
Tys "prowda"**, czyli słuchać, tylko słuchać, po góralsku "myśleć se po cichu" i tylko od casu do casu rzec se:
- Tys prowda! Czyli...
- G.... prowda! Ech!
Tak po świętokrzysku, hej ci po świętokrzysku! Przecie my tyz górole! Co nie!?**

A propos:
My górole, czy gorole?
Spod Warszawy, czy Krakowa?
Dokładnie po środecku, hej!
Obie formy nam się "należą" Ot, co!
Z jednej strony Łysej Góry, długie lata, chodzili do doktóra, a z drugiej do doktora. Ostatecznie bardziej nam się "chciało" do Stolicy. Tej z mapy,a nie z tradycji i kultury słynącej.
No cóż:
- "Miałeś, chamie, złoty róg, miałeś, chamie, czapkę z piór: czapkę wicher niesie, róg huka po lesie, ostał ci sie ino sznur, ostał ci sie ino sznur."***
- A nie, nie! Tak byłoby zbyt prosto, wszak...!
- Został ci się koronawirus i "coś" jeszcze po "drodze"....

*filozofia ks. Tischnera
**gwarowo - po świętokrzysku; Pani Wanda Pomianowska by się ucieszyła...
*** wszak filozofia Poety wszem nam znana; "roztoczeń" dalszych nie wymaga. Prawda? Hej!

#Na czasie..

Rękawiczki, maska...
Maska, rękawiczki...
Spirytus, żel...
Żel, spirytus...
Gdyby ten ostatni,
Choć od wewnątrz.
Kurcze...
Zaswędziało mnie...
W nosie...
Nim pomyślałem...
Już zrobiłem...
Rękawiczka...
Maska w dół...
Rękawiczka...
Chustka, buch...
Rękawiczka...
Maska w górę...
I...
Po diabła mi...
Te rękawiczki!!!...
Nie-zapominajki...
Choć moje...
Zapomnieć...
Pozwoliły...

#Smutno mi...

"Smutno mi, Boże! Dla mnie na zachodzie
Rozlałeś tęczę blasków promienistą;
Przede mną gasisz w lazurowej wodzie
Gwiazdę ognistą…
Choć mi tak niebo Ty złocisz".../.../*

Smutno mi, bo...
Koledze ręki podać...
Nie mogę...
O uścisku osoby mi miłej...
Nawet już...
Nie marzę...
Promienia w jej oku...
Z daleka...
Nie dostrzegam...
Obojętnieję...
Zamknięty...
Zamykam się...
W sobie...
Szkło mnie wciąż...
Od piękna dzieli...
Zęby zaciskam...
Bo uśmiech niechcący...
Nie w czas...
W nasz niespójny czas...
Podany...
Może być...
Drwiną lub ironią...
Odczytany...
To co dla mnie prawdą...
Dla innych fraszką...
Się stało...
Kpią ze mnie...
I słuchać się każą...
Wartość nadrzędną, próżną...
Ide'e fixe tworząc!
Świat przedziwny...
Świat z pożółkłych kartek tylko...
Znany...
Nowością się...
Staje...
Więc...
Smutno mi... Panie...

* cyt. fragment z J. Słowacki, "Hymn" (Smutno mi Boże)

#Dialogi #dziadka z #Wnuczką, c.d. "wpadłam do kompotu, jak truskawka"...

Z cyklu:
"Dialogi dziadka z Wnuczką" :)
Jeśli ktoś może mi w tej chwili poprawić humor, to tylko moja Niunia.
Obserwuje moją smutną twarz i...
- Dziadziusiu! Dlaczego się nie uśmiechasz?
- Wiesz, że takim zachowaniem strasnie mnie stresujes. Nie stresuj mnie.
- Dobrze kochanie, postaram się poprawić i już cię nie stresować.
- To już! Zacynaj!
- Już?
- Tak. Już.
- Uf! Wpadłem jak śliwka w kompot...
- Ty to nic. Ja wpadłam do kompotu, jak truskawka, ale ze szczęśliwą (poprawnie wyartykułowane) miną... Hi, hi :)
- Zaprasam do "tatuażowni"; zrobię ci dwa tatuaże, na poprawę humoru - oczywiście (wszystko poprawnie wymówione).
Naklejanki w ruch! Będę miał na dłoniach tatuaże! Hej!
- Tej "tatuazowni" od jutra nie zamykamy. Hej!
- A , przepraszam, miało być "tatuażowni"; to dziadek zaczyna "dziwaczyć"! ;)
- No cóż! W tym wieku już mi wolno! Hej!